Карина ӘЛЖАН
Аязды күндердің бірінде саналы ғұмырын «Қостанай минералдары» АҚ-на арнаған Ғұбайдулиндер отбасына қонаққа келдім. Ең бірінші көзге түскені – өте жақсы ұсталған аула, тап-тұйнақтай етіп сыпырылған қар мен берік үй. Үй иесінің жұбайы Зүбәйра Әнуарқызы есік алдында мені қарсы алып, бірден шай ұсынды. Әңгімеміз бір кесе шай үстінде өрбіді...
– Зүбәйра Әнуарқызы, сіз жергіліктісіз бе?
– Жоқ, – деп жауап берді әйел күлімсіреп, – мен көне Түркістан қаласынанмын. Жітіқараға 19 жасымда Кентау тау-кен металлургия техникумын бітіргеннен кейін жолдамамен келдім. Кенді және металл емес кен орындарын жерасты өндіру факультетінде оқыдым. Жітіқара геологиялық барлау экспедициясында шахтада кен шебері болып жұмыс істедім. Жітіқарада 37 жыл бойы тату-тәтті өмір сүрген жұбайым Жұлмағамбет Қайырбекұлымен таныстым. Айтпақшы, ол зауытта өмір бойы жұмыс істеді – жол диспетчері болып бастағаннан, қазір дайын өнім цехында бригадир.
– Күйеуіңізбен «Қостанай минералдары» АҚ-да жұмысқа келдіңіз ғой..?
– Солай айтуға да болады. Бірақ бірден олай болған жоқ. Тоқтаров ауылындағы шахта жабылғаннан кейін екінші мектепке кітапханаға жұмысқа орналастым. Онда төрт айдан астам жұмыс істедім. Әкімшілік менің қазақ тілін білетінімді бірден байқап, қазақ тілінен мұғалім қылып ауыстыруды ұсынды. Келістім, бірақ тиісті білім алуым керек еді. Ол кезде Бауыржан, Ержан, Батыржан атты үш ұлымыз бар еді, ең кенжем не бәрі үш жарым жаста еді. Бұл жерде күйеуім мені қатты қолдады, балаларға барлық қамқорлық оның мойнында болды. Жалпы, менің күйеуіммен жолым болды, – деп бөлісті Зүбәйра Әнуарқызы, – ол өте мейірімді, қамқор, менің кез келген бастамамды қолдауға әрқашан дайын. Әрине, үш жұмысты – мемлекеттік мекемелерде қазақ тілінен сабақ беру, ресми құжаттарды аудару секілді қиын-қыстау кезеңдер де жұмыс сітедім. Бірақ ол әрқашан менің қолдауым мен тірегім болды. Мен өзімді зауытта сынап көрейін деп шешкенде де, ол мені қолдады. Ал мен 17 жылдан бері «Қостанай минералдары» АҚ-да, ПЛТК-да лаборант болып жұмыс істеймін. Бірақ көп ұзамай отбасыма айналған команданы тастап, зейнеткерлікке шығамын.
– Құттықтаймыз, күнделікті өміріңізді қалай өткізуді жоспарлайсыз?
– Әрине, отбасыммен. Сіз менің балаларды шынымен жақсы көретінімді түсінген боларсыз. Мен өзім көп балалы отбасында өстім, сегіз адам болдық – бес қыз, үш ұл. Сондықтан, Жұлмағамбет екеумізде үлкен отбасы болса екен деп армандайтынмын. Солай болды… Үш ұл, бір қыз Дариға, біздің ең үлкен бақытымыз. Қазір біз сирек кездесеміз, балалар есейіп қалды, бірақ барлық үлкен мерекелерде үлкен дастарқанға жиналамыз. Сосын үйіміз балалардың күлкісіне толып, немере-шөберелеріміз қуантады.
– Отбасыңызда тағы қандай дәстүрді ұстанасыз?
–Жоғарыда айтқанымдай, біз барлық мерекелерді бірге тойлаймыз, ортақ хоббиіміз бар, салауатты өмір салтын ұстанамыз, спортзалда жаттығамын, күйеуім жүгіреді, үлкен ұлым бокспен айналысады. Мен тамақ жасағанды жақсы көремін, тігін тігумен, тоқумен және жіп иірумен айналысамын. Үлкен бақшамыз, фермамыз бар… Бірақ біздің ең үлкен дәстүріміз – қонақ күту. Бізге достарымыз бен әріптестер жиі келеді.
– Әріптестеріңізден ешкімге ұқсамайтын құрт жасайтыныңызды естідім!?
— Иә, — деп жауап береді үй иесі ыңғайсызданып.— Әріптестер мен достарыма менің жасаған құртым ұнайды, бұл біздің дәстүрлі сыйымыз. Менің отбасымда барлығы қазақтың ұлттық тағамдарын жақсы көреді, біз оны жиі әзірлейміз. Жалпы, біз өте тату отбасымыз, жолдасым екеуміз балаларымыздың өз түп- тамырын мәңгі есте сақтауы үшін олардың бойында еңбекке, ана тіліне, салт-дәстүріне, әдет — ғұрпына деген сүйіспеншілікті оятуға тырыстық. Біз балаларымызбен мақтанамыз. Олардың әрқайсысы өмірде өз жолын тауып, мамандық таңдауға шешім қабылдады. Оның үстіне төртеуі де грантта оқыса, кенжеміз әлі оқуын аяқтамағанымен, өз ісінің нағыз маманы болуға ұмтылады.
– Әңгімеңізге көп рахмет. Отбасыларыңызға амандық, шаңырақтарыңызда әрқашан бақыт пен береке болсын деп шын жүректен тілейміз.
